سه شنبه 6 شهریور 1386
تقدیم
بدون تو نمیمونم
به وبلاگ ستاره زیبای من خوش آمدید.
 |
 |
 |
سه شنبه 6 شهریور 1386
کوتاه مثل خدا ...
کوتاه مثل خدا ...
آهای خالق!
آهای پروردگار ...
آهای خدای بنده های گرفتار،
تو جای من بودی،
دلتنگ دوست داشتنی های روزگارت نمی شدی؟
بندگانت میان ماندن و رفتن حیران شده اند،
یکی گرسنه، یکی تشنه، یکی زخمی،
بندگانت ... یکی دل شکسته، یکی پای بسته، یکی گوشه اتاق تاریکی تنها نشسته،...
توآن بالایی ...
می گویند لای ابرها،
می گویند عرش،
من این پایین، خاک، خاکستر، خار ...
آهای خدای همه خدانمایان؛
کردگار همه مومنان و ثروت همه بینوایان؛
آهای آرزوی چشمهایم،
آهای امید دستهایم ...
خدایا،
دوستت دارم ...
سه شنبه 6 شهریور 1386
در ...
در جاده زندگی میرفتم.نمیدانستم به کجا...فقط میدانستم باید رفت.در طول مسیر به انسان های گوناگونی برخورد م اما با یک درد مشترک:شکست در عشق.من در دلم به انها خندیدم ومیگفتم عشق دیگر چیست؟
عشق انقدر ارزش ندارد که خودت را نابود کنی...به انها دلداری دادم و به راه خود ادامه دادم...جاده زندگی خطرناک بود وپر از فرازو نشیب/...
احتیاج به همسفری داشتم پس عاشق شدم! حالا همسفری پیدا کرده بودم اما مدت ها گذشت تا دانستم تصویر من از او با انچه واقعیت داشت فاصله ای بس طولانی بود. مدتها گذشت تا بدانم اشنایی ...تصادف بود! اما جدایی...قانون!.نمی خواستم حقیقت را بپذیرم اما حقیقت چنان پنجه های قوی ای داشت که مرا مغلوب کرد...
او رفت و من ماندم و...حسرت های گذشته...!!!
دوستدار شما سارا
موفق باشید
سه شنبه 6 شهریور 1386
ماه من غصه چرا؟
آسمان را بنگر ،که هنوز ،بعد صدها شب و روز
مثل ان روز نخست
گرم و آبی و پر از مهر ،به ما می خندد!
یا زمینی را که دلش از سردی شب های خزان
نه شکست و نه گرفت!
بلکه از عاطفه لبریز شد و
نفسی از سر امید کشید
و در آغاز بهار ،دشتی از یاس سپید
زیر پاهامان ریخت،
تا بگوید که هنوز ،پر امنیت احساس خداست!
ماه من،غصه چرا؟!
تو مرا داری و من هر شب و روز،
آرزویم ،همه خوشبختی توست!
ماه من !دل به غم دادن و از یاس سخن هاگفتن
کار آنهایی نیست ،که خدا را دارند…
ماه من !غم و اندوه ،اگر هم روزی ،مثل باران بارید
یا دل شیشه ای ات ،از لب پنجره عشق ،زمین خورد و شکست،
با نگاهت به خدا ،چتر شادی وا کن
و بگو با دل خود ،که خدا هست،خدا هست!
مثل ان روز نخست
گرم و آبی و پر از مهر ،به ما می خندد!
یا زمینی را که دلش از سردی شب های خزان
نه شکست و نه گرفت!
بلکه از عاطفه لبریز شد و
نفسی از سر امید کشید
و در آغاز بهار ،دشتی از یاس سپید
زیر پاهامان ریخت،
تا بگوید که هنوز ،پر امنیت احساس خداست!
ماه من،غصه چرا؟!
تو مرا داری و من هر شب و روز،
آرزویم ،همه خوشبختی توست!
ماه من !دل به غم دادن و از یاس سخن هاگفتن
کار آنهایی نیست ،که خدا را دارند…
ماه من !غم و اندوه ،اگر هم روزی ،مثل باران بارید
یا دل شیشه ای ات ،از لب پنجره عشق ،زمین خورد و شکست،
با نگاهت به خدا ،چتر شادی وا کن
و بگو با دل خود ،که خدا هست،خدا هست!
او همانی است که در تارترین لحظه شب،راه نورانی امید
نشانم میداد…
او همانی است که هر لحظه دلش می خواهد ،همه زندگی ام ،غرق شادی باشد…
ماه من! غصه اگر هست، بگو تا باشد !
معنی خوشبختی ،
بودن اندوه است…!
این همه غصه و غم ،این همه شادی و شور
چه بخواهی و چه نه !میوه یک باغند
همه را با هم و با عشق بچیین
ولی از یاد مبر:
پشت هر کوه بلند ،سبزه زاری است پر یاد خدا
و در آن باز کسی می خواند
که خدا هست،خدا هست
وچرا غصه؟!چرا؟
