به نام خداوند مشکل گشا
  SALAM
سلامی به سپیدی برف کوهسار به تو نازنین و بهترین یار
 
  
 
 پرور دگارا!
نیایش های بارانی ام را پذیرا باش تا با نم نم بانگ اذان تو از سرزمین خواب و رویا به دیار نماز و بیداری پر گشایم و با تسبیحی از یاس های عاشق گلبرگ های تشنه ی وجودم را با ذکر نام تو سیراب کنم از هجوم اندوه شب نا امیدی محفوظ بدارم.
    

 مَحرمِ دل
باز گویم غم دل را که تو دلدار منی
در غم و شادی و اَلَم یار منی
 
جز گل رویِ تواَم در دو جهان یاری نیست
چهره بگشای ز رویم که تو غمخوار منی
 
چشم بیمار تو ای می زده، بیمارم کرد
پای بگذار به چشمم که پرستار منی
 
مَحرَمی نیست که مرهم بنهَد بر دل من
جز تو ای دوست که خود مَحرَم اسرار منی
 
زاری از غمزه ی غم زایِ تو پیش که کنم؟
باکه گویم که تو سرچشمه ی آزارِ منی؟
 
بر گشا موی خم اندر خم و دست افشان باش
به خدا، یار منی، یارمنی، یار منی
    

 نسیم راز گو
وقتی که آهنگ موسیقی را در پیرامون خانه ی خود شنیدی با خودت هیچ فکری نکردی؟ شب تاریک و خفه بود، اما آن کس که در این تاریکی روی سنگی نشسته بود و چنگ می زد، من بودم.
با زبان موسیقی به تو راز دل می گفتم. می گفتم: «دلدار من، همه جا جز روی تو نمی بینم. به هیچ چیز جز تو فکر نمی کنم». اما ناگهان سپیده ی سنگدل سر بر زد و مرا از کنار خانه ی تو راند. دوباره خاموش شدم.
آسمان تاریک بود. من و تو هر کدام روی زمین تنها بودیم و بسیار دور از یکدیگر به سر می بردیم. اما ناگهان عمر این جدایی به سر رسید، زیرا نسیم پیامبر ما شد. نسیم راز تو را به من گفت و اکنون دنیا را بار دیگر همچون بلوری شفاف می بینم که میان من و تو می درخشد.
ستارگان در آسمان بالا آمده اند. گمان داری که خودشان از نوری که بر ما می پراکنند بی خبر هستند؟
  

دلدار به من گفت: « اگر می خواهی از بر من بروی ، برو، زیرا سوگندی برای من نخورده ای. هیچ پیمان وفایی با من نبسته ای اصلاً به راه خود برو، از کشوری به کشوری سفر کن، در بستر یکی خستگی آن دیگری را از یاد ببر. هر جا زن زیبایی را دیدی دست در دستش گذار و با او راز شوق و هوس بگوی. هر جا از شراب تلخ سیر شدی، سراغ باده ی شیرین رو. اگر هم وقتی رسید که لبهای نرا از شراب شیرین تر یافتی، به نزد من باز گرد. من همچنان در انتظار تو هستم.
(هوفمانستال)
 
  
سخن این مقال:
 بیایید به خانواده و دوستانمان بگوییم که چقدر آنها را دوست داریم.
برای هر چیزی که گذشت، غم نخور و به آنچه پس از آن آمد، لبخند بزن.
شکست نخوردن، موفقیت نیست. موفقیت حقیقی یعنی بعد از هر شکست، دوباره برخیزی.

وقتی تو آمدی پاییز دلم بهار شد، کویر دلم گلستان شد وقتی تو آمدی قلب شکسته ام پر از عشق شد زندگی ام پر از طراوت و تازگی شد تو مانند بارانی بر روی من باریدی و تن خسته و غم زده مرا پر از عشق کردی تو مانند گلی در باغچه ی قلبم روییدی و قلب سوخته مرا گلستان عاشقی کردی تو مانند مهتابی بر آسمان دلم تابیدی و دل تاریک مرا پر از نور عشق خودت کردی تو با گرمای وجودت آسمان سرد دلم را گرم گرم کردی وقتی تو آمدی احساس میکردم دنیا مال من است، چون تو دنیای منی تو همان امید زندگی منی که آمدی تو که آمدی گذشته های تلخم همه از صحنه قلبم سوخت و از بین رفت تو که آمدی تمام خاطرات گذشته از دفتردلم سوزاندم و همه را از صندوقچه قلبم بیرون ریختم و از یاد بردم! تو که آمدی عاشقی برایم پر معنا تر از گذشته شد کلام دوست داشتن مقدس تر همیشه شد، و داستان لیلی و مجنون برایم واقعی تر از قبل شد! تو که آمدی، تنهایی به عزا نشست ، غم سفر کرد و قلبم به استقبال عشق رفت. وقتی تو آمدی ساحل دریای دلم پر از مروارید و صدف شد،و دیگر کنار ساحل تنها نبودم تو نیز با من بودی تو مانند یک نوای عاشقانه در قلبم نشستی و قلب مرا با آن نوای آرامت پر از محبت کردی تو مانند پرنده ایی در دلم نشستی و با پروازت در آسمان دلم به من غرور پرواز به دشت عشق بخشیدی تو مانند یک خاطره ی شیرین در دفتر عشقم می مانی و خواهی ماند! دفتر عشق را همراه با کلام مقدس تو و با تمام خاطرات شیرینی که با هم داشتیم در صندوقچه ی قلبم میگذارم و کلیدش را به دست حق میسپارم